Meta Journalism

Proofreading the first draft of history

Αιδώς Αργείοι

with 5 comments

Πεσκέσι για εκείνους που αυτές τις μέρες επαίρονται όσους πανηγυρίζουν την επιτυχία της Εθνικής…

makedonia060902p00.jpg

Το πόνημα του εκδότη της Μακεδονίας που ξεκινάει στην πρώτη σελίδα του σημερινού φύλλου είναι εξίσου απερίγραπτο με το κατόρθωμα των παιδιών του Γιαννάκη, για διαφορετικούς, εννοείται, λόγους. Το παραθέτω αυτούσιο’ υποπτεύομαι ότι οι ψυχοϊστορικοί του μέλλοντος που θ’ ανακαλύψουν τους μαρμαρωμένους servers του WordPress θα το βρουν ιδιαίτερα ενδιαφέρον για ανάλυση.

Η Ενάς -Ελλάς κατά μυρίων — Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ Γ. ΖΟΥΡΑΡΙΣ
Στην εκκλησιαστική μας ορθόδοξη παράδοση, υπάρχει η Ενάς – Τριάς όπου ασυγχύτως κάθε πρόσωπον της Τριάδας είναι μονάκριβο, αναντικατάστατο και ενυπόστατον Πρόσωπον, και ταυτοχρόνως, αδιαιρέτως τα τρία Πρόσωπα της Τριάδος συνιστούν αδιαίρετον ενότητα. Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν της Ενάδος – Τριάδος λειτούργησε στις μέρες μας και «η Εθνική Ελλάδος γεια σου» καλαθόσφαιρας. Πρόσωπα νεανικά και γυμνασμένα, με δυνατή και αναντικατάστατη προσωπικότητα ο καθένας τους, χωρίς να συγχέεται το μονάκριβο πρόσωπό τους μέσα στο σύνολο και ταυτοχρόνως, έτσι, Ένας – σύνολο, Σύναξη πειθαρχημένη, ταυτισμένη χωρίς εγωισμούς προς τον κοινό στόχο: την αξιοπρέπεια και τη σεμνότητα στη νίκη και την ήττα.

Δεν ξέρω αν προσέξαμε αρκετά ότι απέναντι στην Κίνα η Εθνική μας ήταν η Ενάς -Ένας απέναντι σε εκατόν είκοσι και απέναντι στις ΗΠΑ τα παλικάρια μας ήταν η Ενάς -Ένας προς τριάντα, τους πλουσιοτέρους μάλιστα και ισχυρότερους πολίτες – παίκτες του πλανήτη. Βεβαίως, αντιτείνει εδώ μία επιπόλαιη – θετικιστική λογική, η οποία επιπολάζει ακρίτως πάνω στην αναλήθειά της, στο γήπεδο βρίσκονται πάντοτε πέντε εναντίον πέντε. Παρατηρεί, όμως, νηπτικώ τω τρόπω, ο μέγας Καζαντζάκης ότι: «Δεν είμαι ένας, είμαι ένα σώμα στρατού». Ναι και όντως! Ποτέ ένας άνθρωπος, παίκτης, πολίτης, καταναλωτής, παραγωγός, δημιουργός, ποτέ του δεν είναι ένα σκέτο Εγώ, που περιφέρεται μέσα σε μία έρημο νοήματος και σωματοψυχής.

Ο Ένας είναι πάντοτε κρίκος ακέραιοι, αλλά και εξαρτημένος μιας μεγάλης αλυσίδας, που του δίνει το νόημα ζωής και τη δυνατότητα της προσωπικής του αυθυπαρξίας, αν βέβαια τα καταφέρει. «Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας», λέει ο Γ. Σεφέρης.Όπως η κάθε λέξη μας έχει προετοιμαστεί από την ατέλειωτη εκείνη αλληλουχία των λέξεων που μας δίνουν ζωή, έτσι και η κάθε κίνηση μας και η κάθε ματιά μας, κάθε στεναγμός και η χαρά μας, όλα αυτά μας δόθηκαν και τα ξανακτίζουμε και τα παραδίδουμε, όπως και αν τα καταφέρουμε. Επομένως, ναι! Ούτε οι Κινέζοι, ούτε οι Αμερικάνοι, ούτε οι δικοί μας ήταν μέσα στο γήπεδο πέντε νέα παιδιά απέναντι σε πέντε νέα παιδιά. Απέναντι στα πέντε δικά μας παιδιά, γύρω-γύρω τους και από πάνω τους και από κάτω τους και από παντού τους, δύο αυτοκρατορίες τους έζωναν. «Πάντοτε είμασταν λίγοι και χανόμασταν κι έμενε και λίγη μαγιά», διαπιστώνει με πένθος χαροποιόν ο Μακρυγιάννης μας.

Άρα, εκεί όπου «το πνεύμα όπου θέλει πνει», εκεί, μέσα στο γήπεδο, η Ενάς – Ελλάς έδειξε για μία ακόμη φορά αυτήν τη μονότονη και υπέρτονη ροπή της να μην υποκύπτει στα υπερμεγέθη των Μεγεθών. Για μία ακόμη φορά, επιβλητικά μονότονη και εμμενετικά εμμανής ιερού ρίγους, η Ρωμιοσύνη έδειξε πως μπορεί και τραβά προς την ανηφόρα, προς την εσχατιά του Αινίγματος, κάθε φορά που της διαφιλονικείται το φιλότιμο της. Από εκεί και πέρα, βεβαίως, και η «Αυτοκρατορία του κέντρου του κόσμου», όπως αυτοαποκαλείται με μία σωστή αλαζονεία η Κίνα, αλλά και οι «Αμερικάνοι – φονιάδες των λαών», αμφότεροι, ήταν βέβαιον ότι θα αντιμετώπιζαν εκείνη την έπαρση του Τραγικού που παρουσιάζουν πάντοτε στην «αργόσυρτη διάρκεια» τους οι «Τολμητίες των θόλων»: Εμείς οι ιλιαδορωμιοί!

Αλλωστε, εμείς ούτε ξιπαζόμαστε στις επιτυχίες, ούτε συντριβόμαστε στις συντριβές μας. Η αργόσυρτη διάρκεια μας έχει διδάξει στο συλλογικό μας Πρόσωπο πόσο εύκολα το εκάστοτε «Αμέρικαν ντριμ» του οποιουδήποτε στη Γη μπορεί να καταντήσει «συντρίμ'». Επομένως, και εις άλλα δικά μας, με υγεία ή και με αρρώστια, «και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως».

Εθνική Ελλάδος, καλό βόλι! Καλό βόλι εκεί, στα παντοτινά μαρμαρένια αλώνια της αει-παρθένου ιλαροτραγικής μας αυτογνωσίας.

Βέβαια, οι πρώτες αράδες της «Γνώμης» φιγουράρουν πάντα στο πρωτοσέλιδο, κι ο κος. Ζουράρις μας έχει συνηθίσει σε τέτοια ξεσπάσματα, στα κυριακάτικα φύλλα της εφημερίδας, αλλά αυτή τη φορά ξεπερνάει τον εαυτό του σε επικολυρισμό (μα, τι πίνει;) και αμετροέπεια (είδατε; με εμπνέει το θέμα!).

Σαν τακτικός αναγνώστης της Μακεδονίας, θα προτιμούσα ο εκδότης της να μην εκμεταλλεύεται τη θέση του τόσο συχνά για να αυτοπροβάλλεται’ και, γενικά, καλό θα ήταν σε κάτι τέτοιες στιγμές οι μαϊντανοί, οι πολιτικοί, και πολύ περισσότερο οι δημοσιογράφοι, να άφηναν το προσκήνιο στους πραγματικούς πρωταγωνιστές, αλλά ούτε αυτή τη φορά μας έκαναν τη χάρη. Φαντάζομαι τι έχει να γίνει με την επιστροφή των διεθνών στην Αθήνα…

Written by Oneiros

2 Σεπτεμβρίου 2006 στις 4:08 μμ

Αναρτήθηκε στις Εφημερίδες

5 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Τι γράφει ρε ο μαν…Πέρα από τα πολυτονικά του τα οποία δυσκολευουν πιό πολύ τη λαθραγνωσία όπως επίσης και την αναγνωσιμότητα…

    Dark Angel

    2 Σεπτεμβρίου 2006 at 6:14 μμ

  2. Στην προκειμένη περίπτωση, το γλυτώσαμε το πολυτονικό, μάλλον γιατί αυτοί των οποίων οι στήλες μοιράζονταν τη δεύτερη σελίδα με το ..πόνημα δεν είχαν καμιά όρεξη να το ξαναμάθουν σε χρόνο dt (αν πρόσεξες, τα κυριακάτικα κυρήγματα πιάνουν όλη τη δεύτερη σελίδα). Όχι δηλαδή ότι είναι πιό ευανάγνωστο ή κατανοητό σε μονοτονικό…

    Oneiros

    2 Σεπτεμβρίου 2006 at 6:40 μμ

  3. Δε λέτε πάλι καλά που δεν τον καταλαβαίνει κανείς;

    Κωστής

    4 Σεπτεμβρίου 2006 at 3:59 μμ

  4. Μην το λες, στην Ελλάδα ζούμε’ αν ψάξουμε αρκετά, ίσως βρούμε κάποιους που (νομίζουν ότι) τον καταλαβαίνουν. Το θέμα είναι τι φταίμε εμείς, οι υπόλοιποι αναγνώστες της «Μακεδονίας», να λουζόμαστε τις βυζαντινο-zen επιφοιτήσεις του σε τακτική βάση, πρώτο τραπέζι πίστα;

    Πάντως, ανεβάζοντας το post δεν είχα τόσο σκοπό να χλευάσω τον κο. Ζουράρι (that would be way too easy :-p), όσο να προκαλέσω μία συζήτηση για το κατά πόσο είναι θεμιτό να χρησιμοποιούν οι εκδότες τα έντυπα για λόγους προβολής τους κατ’ αυτό τον τρόπο. Απλά, ο συγκεκριμένος είναι εξώφθαλμο παράδειγμα μιάς χρονίζουσας και, κατά καιρούς, γενικευμένης κατάστασης στον Τύπο.

    Oneiros

    4 Σεπτεμβρίου 2006 at 5:58 μμ

  5. (μα, τι πίνει;)

    Δε ξέρω αλλά άμα πετύχει κανείς τον enabler του, shoot him μπας και γλυτώσουν τα ματάκια μας και τα αυτάκια μας από repeat performances. Μετά λέμε πως έχουμε φρούτα εδώ κάτω στην Αθήνα… και το δικό σας περιβόλι, καρπερό-καρπερό το βρίσκω!

    Also, μεγειές το βήμα. ; )

    Ishi-No Kokoro

    9 Σεπτεμβρίου 2006 at 8:32 μμ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: